sábado, 14 de febrero de 2009


Nuestro príncipe de bondad






Nuestro príncipe de bondad, nuestro ángel.
Cuánto amor nos diste, cuánta alegría,
fuiste la luz y la canción de nuestras vidas.
Rosa blanca, pura y sin espinas.
Tu eterno calor nos abraza en la noche oscura
porque eres la estrella que SIEMPRE brilla.
Nuestro niño, tu pelo ondeante y tu mirada ambarina,
tus mejillas suaves, con tus pestañas rizadas
como las notas al viento de tu inseparable guitarra
La bondad, la nobleza y la inocencia se unieron en tu nombre,
cuántas horas de risas contigo,
y cuántas sin ti para recordarte.

Estés dos estés SIEMPRE estaremos CONTIGO.


Estés donde estés, guardando los intensos recuerdos que a todos nos has dado, en tu breve pero intensa permanencia con todos nosotros, recuerdos que jamás borraré de mi memoria, dado que tú... siempre formarás parte de nuestras vidas.
Vigila nuestros inciertos pasos, entre el enorme y basto barrizal que se ha creado desde que tú no has vuelto, enciende una pequeña vela para que podamos verte, y permite que volvamos a oír tu voz y el latido de tu guitarra en esta noche larga, larga.... muy larga, desde que te fuiste.
Te queremos.






Nuestro Príncipe de Bondad

Nuestro príncipe de bondad, nuestro ángel. Cuánto amor nos diste, cuánta alegría, fuiste la luz y la canción de nuestras vidas. Rosa blanca, pura y sin espinas. Tu eterno calor nos abraza en la noche oscura porque eres la estrella que SIEMPRE brilla. Nuestro niño, tu pelo ondeante y tu mirada ambarina, tus mejillas suaves, con tus pestañas rizadas como las notas al viento de tu inseparable guitarra La bondad, la nobleza y la inocencia se unieron en tu nombre, cuántas horas de risas contigo, y cuántas sin ti para recordarte. Estés donde estés, SIEMPRE, estaremos CONTIGO

Siempre estuvo claro. Cuando naciste fuiste nuestro niño Jesús, con tus rizos de oro y tus ojos de miel, nuestra alegría, nuestra vida, o noso neniño.

Siempre estuvo claro. Te lo dije un día cuando eras niño, “si te concentras lo suficiente podrás volar”. Tú angelito lo intentaste toda una tarde sin resultado y te fuiste triste, claro, ni tú ni yo sabíamos todavía que eras un Ángel al que no le habían crecido las alas.

Tan bueno Príncipe, ¿ te acuerdas? llegabas de Ferrol y subías silbando y cantando la cuesta, ¿ a dónde vas Iaguiño? “a trabajar a casa del tío Ton” decías orgulloso

Nunca se vio tanta bondad, ni un ápice de maldad, todo en ti era inocencia y amor. Siempre feliz, siempre bueno.

Siempre estuvo claro, tu voz era otra prueba más, la voz inconfundible de un Ángel. “Tu amor me hace bien”, cantaste en la boda de Evita, cierto Príncipe, tu amor nos acompañaba siempre y era nuestra luz, nuestro bien.

Siempre estuvo claro, subías las montañas como nadie, siempre cerca del cielo, yo intentaba seguirte y me animabas, “vamos Tito, vamos…” pero yo Príncipe no era un Ángel y nunca te pude seguir tan alto

Finalmente este mundo se te quedó pequeño y decidiste volar con los tuyos, los Ángeles, el mejor de todos, el más bueno, para cuidarnos siempre desde el Cielo.

Siempre estarás en nuestros corazones.

Te quiero Príncipe, buenas noches, mañana, como siempre, salimos temprano va a hacer calor, vete imaginando el recorrido, ya sabes, cerca del cielo.

Siempre juntos.



Muchas gracias Titiño por tu gran aportación.






Un 10 para a xuventude

Onte despedimos a Iaguiño en Corcubión e o corazón se nos encolle só de pensalo. Deixa para sempre un fermoso recordo nas mentes de cada un dos que tivemos a grande sorte de coñecelo.
É un auténtico privilexio formar parte da súa familia. A pesares de non ser o mais noviño de todos aínda seguimos a chamalo “o bebé”da casa. É tamén o noso PRÍNCIPE, o noso ANXO .
Foron tantas as mostras de cariño que fixeron chegár á súa familia que sería imposible reproducilas neste pequeño recuncho de papel .
O noso agradecemento sincero a todos vós que nalgún momento compartístedes vivencias con Iago: no colexio, na universidade, no deporte, no tempo libre…e quixéchedes axudarnos a arroupalo ata o último segundo.
Hai unha mención especial que a todos nos impactou ó longo destas horas tan tristes e queremos destacar públicamente.
Nunca época na que tan a miúdo dicimos : “Ai esta xuventude…” é de destacar o comportamento que amosaron os xóvenes amigos do noso neno.
Cando seu tío Carlos facía algún comentario negativo cara o pouco que se involucraba a xuventude , Iago dicía : “Que va, tío Carlos, son buena gente” e hoxe tío Carlos quere gritarlle ó vento que Iago tiña razón: Os xóvenes son boa xente e saben estar a altura do momento.

Chegaron cediño, detrás do seu amigo, pasaron discretos por el e sentáronse onde non lle quitaban o sitio a ninguén . Choraron en silencio, baixaban a cabeza en sinal de respecto diante da familia, miraban con tenrura sen entender por que Iago non estaba no medio deles coa súa guitarra. Acercáronse ós pais de Iago con educación, con cariño .
Estiveron todos xuntos , cunha corrección no comportamento que amosa a pureza dos seus sentimentos cara Iago. A súa presenza foi respetuosa , sen rabia , sen ruído , cunha tristeza desgarradora.
E cando a súa familia se retirou a descansar , eles, discretos , esperando o seu momento, foron a mezclarse cos centos de flores que rodeaban a morada do príncipe. Non había festa porque faltaba a guitarra de Iago, non había risas porque faltaban as bromas de Iago. Só había pena , moita pena e respecto, moito , moito respecto.
Sabemos que Iago quedará para sempre nun sitiño do voso corazón
Por saber comportarvos , pola vosa sensibilide, por amosar que tanto queriades a Iago, por ser BOA XENTE , hoxe merecedes un 10.
Moitas gracias de toda a súa familia.

Carlos Rey ( en nome da familia de Iago)







Hasta mañana, mi querido Amigo. Te veré en el claro cielo del mediodía. Subiré a la montaña más alta para poder escuchar tu risa.



Misa por nuestro compañero y ex-alumno Iago Outes

COLEGIO TIRSO FERROL
Actualidad - Académica
miércoles, 18 de febrero de 2009
El viernes 20 de Febrero celebraremos una misa en recuerdo de nuestro compañero y ex-alumno Iago Outes, recientemente fallecido. Será a las 6 de la tarde en la capilla del colegio.




«¿Ten que haber un morto para que tomen medidas?»

| Concello y vecinos, indignados por la falta de solución a un problema reiteradamente denunciado


Fecha de publicación:
13/2/2009



El accidente mortal en el que falleció el joven naronés Iago Outes ha reavivado la indignación en Pontedeume por la alta siniestralidad que registra la salida del túnel de Campolongo de la AP-9. El Concello fue el primero en levantar la voz y ayer mismo dirigía la carta que reproducida en la parte superior a la delegación de la Demarcación de Carreteras en A Coruña, la Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Transporte y también a Audasa. En ella Gabriel Torrente exige que se reconozca como «punto negro» el lugar, ubicado en el kilómetro 18,7 de la autopista en dirección a Ferrol, y pide que se tomen «todas las medidas oportunas para subsanar las posibles deficiencias», entre las que cita la presencia de piso deslizante, el deterioro del asfalto, la presencia de agua, el escaso peralte de la curva y la señalización.

Con ello repite una iniciativa que ya llevó a cabo el pasado año, cuando se produjeron tres accidentes de importancia en menos de quince días, «y escritos otros anteriores». Intentos, todos ellos, infructuosos que no han recibido ni siquiera una respuesta. «Me parece lamentable que haya que esperar a que haya un muerto para hacer algo», lamentaba ayer el regidor.

Los colectivos vecinales de la zona comparten esta visión, aunque desde una postura crítica hacia la supuesta «pasividad» de Concello y administraciones. Carlos Fornos, presidente de la Asociación de Vecinos Breamo, recuerda que la queja por la siniestralidad de este punto fue remitida por la entidad al Concello en varias ocasiones. Y considera que su papel no puede ir más allá. «A solución a este problema tiña que ser demandada a nivel rexional, non local, porque todos somos afectados, incluso máis que os que vivimos aquí», defiende. «Aí vanse centos de coches... ¿é que a Administración non o ve? ¿Ten que haber un morto?», se pregunta.

Por su parte, Antonio Varela, presidente de la entidad vecinal Olmo, mostró ayer su intención de remitir también su propio escrito a Audasa solicitando una reunión para abordar la cuestión. «Ahí algo pasa: o exceso de velocidad o que el peralte está al revés. Pero es que la inercia te echa fuera. Y no es un accidente ni dos», concluye.


Fuente Voz de Galicia